De frittata van spaghetti is een van de meest klassieke Italiaanse gerechten en bovendien ook een klassieker op het gebied van "voedsel-recycling".
In Italië houdt iedereen ervan, behalve natuurlijk mensen die geen eieren lusten.
Het is meestal gemaakt met gekookte left-over spaghetti die achterblijven, vooral na de lunch. Denk aan spaghetti sonder saus, heel plakkerig en totaal onbruikbaar... behalve voor zoiets als deze frittata.
Dit gerecht is heel makkelijk te maken en zijn meest typische versie is “wit”. Dat betekent dat het gemaakt wordt met enkel spaghetti, eieren en kaas.
Ik vind het lekker om het rijker te maken met ook andere ingrediënten, ook om een beetje meer kleur op mijn bord te krijgen. Bijvoorbeeld kun je doperwten, zongedroogde tomaten, hamblokjes, pancetta noem maar op gebruiken.
Ik heb de spaghetti expres voor dit gerecht gekookt want, ik zou niet weten waarom, ik heb nooit left-overs. ;)
Bovendien heb ik hiervoor de groene gedeeltes van een bosje lente-uitjes "gerycicled", dat ik anders had weggegooid.
Frittata van spaghetti
Voor 4 personen
200 gr. rauwe droge spaghetti (als je ze al gekookt gebruikt, ong. 350 gr.)
4 middelgrote eieren
1 handjevol geraspte parmigiano reggiano
het groen van 6 lente-uitjes, grofgesneden
een klein bosje platte peterselie
zout en zwarte peper
olijfolie e.v.
Bak de uitjes met een beetje olijfolie in een koekenpan met antiaanbaklaag tot ze zacht worden.
Hak de peterselieblaadjes fijn.
Klop de eieren met een snufje zout, een beetje versgemalen peper, de gehakte peterselie, een beetje koud water (ongeveer een halve deciliter) en de parmigiano.
Kook de spaghetti heel al dente in veel gezouten water en giet ze af.
Meng ze meteen met de gebakken uitjes direct in de koekenpan, maak ze een beetje plat met een lepel en giet het eimengsel eroverheen.
Laat het mengsel goed overal tussen de spaghetti komen en bak de frittata goed aan de onderkant op halfhoog vuur.
Als de frittata genoeg gestold is draai m.b.v. een groot plat bord of een deksel, laat weer in de pan glijden en bak goed ook aan de andere kant.
De frittata di spaghetti hoort aan de buitenkant mooi krokant te zijn.
Serveer meteen. Eigenlijk is dit gerecht perfect ook op kamertemperatuur, net als alle andere frittata's.
Op dinsdag 25 oktober a.s. is het zover: de aflevering van "Herrie gezocht" waar ik aan gewerkt heb wordt om 21.30 uur op RTL4 uitgezonden.
Oud vriend Salvatore (we kennen elkaar al 25 jaar, net zo lang als ik in Nederland woon) is eigenaar van het Amsterdams restaurant Felicità en had even een handje nodig om eeen beetje uit te rusten en beter te kunnen werken. Hij was al heeeeeeel lang niet op vakantie geweest en de mensen van "Herrie gezocht" hebben hem even er tussenuit gestuurd. Bovendien hebben ze, terwijl hij lekker in Sorrento bij zijn familie was, zijn restaurant mooi verbouwd en veel leuker, confortabeler en aantrekkelijker gemaakt dat wat het oorspronkelijk was.
Ik werd afgelopen zomer door de redactie van het programma uitgenodigd om de twee zeer jongen koks (20 en 21 jaar oud) te helpen om iets zelfverzekerder en onafhankelijker te werken zodat Salvatore zich meer op de gastheerschap kon concentreren. Daar zijn kookjuffen ook voor! ;)
We hebben dus een paar dagen lekker in mijn kookstudio met superchef Herman den Blijker en zijn crew staan kokkerellen. Superleuk!
Felicità is echt leuker geworden (het eten was al heel lekker) maar wat vindt Salva ervan? Is hij gelukkiger nu zijn tent top is?
Het eindresultaat zie je a.s. dinsdag 25 oktober.
Allemaal kijken, dus!
Als je de uitzendig mist, geen probleem! Er is altijd nog een mogelijkheid. ;)
Klik op de beelden om te vergroten.
Afgelopen zondag was ik in Bergen (Noord-Holland) met vriendinnen Claudia, Simonetta en Sabrina, thuis bij Claudia die daar woont. Vier Italiaanse vrouwen in de tuin op een prachtige zomerdag die aan tafel plannen maakten om iets leuks te organiseren (meer hierover in de herfst).
Natuurlijk waren we ook aan het eten want Italianen maken géén afspraken of plannen zonder voedsel erbij, wat dachten jullie dan?
Wat op tafel kwam werd een soort joint venture doordat meedere mensen aan het gerecht hadden gewerkt. Dat kwam door de grote hoeveelheid groenten en die moesten natuurlijk allemaal worden schoongemaakt, gedopt, gestoomd en/of gebakken voordat ze door deze vegetarische pasta konden.
Het eindresultaat mocht er zeker zijn: een triomph van zomerse groenten die het gerecht niet alleen bijzonder lekker hebben gemaakt maar ook heel gezond.
Het recept is makkelijk, je hebt alleen een beetje geduld nodig om alle groenten te bereiden.
Korte pasta leent zich beter dan lange voor dit gerecht. Hiervoor hebben we de fusilli van Jamie Oliver gebruikt. Puur omdat supermarkt Deen, waar we boodschappen hadden gedaan en ondanks de pasta nog steeds mijn lievelingssuper, qua pasta een beetje een treurige keuze biedt. De enige die daar de moeite waard is die (in twee varianten maar) van Jamie.
De groenten, waaronder de prachtige courgettebloemen, kwamen deels uit de moestuin van vriend Alan en deels uit de super. Deze bloemen kun je bij goede groentewinkels bestellen of, nog beter, zelf kweken: volgens Alan zijn courgettes supermakkelijke planten die ook nog als... kool groeien.
Hier het recept voor 6 personen (Mackenson, het 11-jarig kind van Claudia, was er ook, en die eet voor twee).
Oh ja, ik weet dat met de hond op schoot aan tafel zitten niet echt HACCP maar we waren al - bijna - klaar met eten en aan HACCP doe ik alleen op de zaak. ;P
Pasta estiva
600 gr. korte pasta
2 kleine courgettes
300 gr. ongedopte tuinbonen (of 100 gr. gedopt)
200 gr. groene aspergepunten
200 gr. haricots
2 middelgrote wortelen
1 bosje (circa 6 stuks) lente-uien
1 grote ui
1 middelgrote aubergine
1 bosje verse marjolein (veel!)
olijfolie extra vergine
zout
zwarte peper
Pel en snijd de ui, schil de wortelen en snijd ze in blokjes. Fruit ze samen in een bodempje olijfolie tot ze redelijk gaar zijn.
Snijd de aubergine in kleine blokjes en voeg toe. Laat bijna helemaal garen en voeg daarna de gedopte tuinbonen. Deze hoeven niet zo lang gestoofd te worden, maximaal 6 minuten. De aubergine, in tegendeel, moet juist heel gaar zijn anders blijft ie vies smaken en met een rare, glibberige textuur, vind ik.
Stoom in de tussentijd de schoongemaakte haricots en aspergepunten tot beetgaar. Leg ze apart en breng op smaak met zout en peper.
Voeg de schoongemaakte en in stukken gesneden lente-uitjes aan de gebakken groenten toe en laat ze heel kort meegaren.
Fruit de courgettebloemen heel kort in een eetlepel olie en houd ze apart.
Kook de pasta goed al dente, giet af en voeg toe aan de groente in de pan. Laat nog een minuut meebakken, voeg de afgeritste marjolein (ik zei VEEL!) en serveer met de courgettebloemen, de asperges en de haricots als garnering.
Een zomerklassieker: kersen als oorbellen
Vanaf 2 mei heb ik mijn eigen kookprogramma op Gambero Rosso Channel, de eerste en grootste food channel van Italië.
Het programma heet "La Cucina degli Altri" (de keuken van anderen) en gaat over de wereldkeuken, één van mijn culinaire passies.
Tot nu heb ik 40 afleveringen opgenomen over de Mexicaanse, Chinese, Turkse, Japanse en Perzische keuken in Rome, op de studio's van Gambero Rosso.
Het is voor mij een superkans om nog meer over mijn geliefde wereldkeuken te leren en om geweldige internationale chefs te ontmoeten.
BIjvoorbeeld Diana Beltrán van Mexicaans restaurant "La Cucaracha" in Rome, chef Kam Kwan Fong (Rita Fong) van Chinees restaurant "Lon Fon" in Milaan en de Iraanse chef Hossein van restaurant "Kabab" in Rome (hier zie je me op de set aan de slag met deze drie chefs).
La Cucina degli Altri kan overal worden ontvagen (het is wel in het Italiaans).
Als je een "schotel" hebt, ga naar Sky, kanaal 411.
Het kookprogramma wordt 3x per dag uitgezonden, van maandag t/m vrijdag op 10.30, 14.30 en 23.00 uur. Hieronder kun je de promo bekijken.
Je kunt me ook op Facebook volgen.
Tot ziens op Gambero Rosso Channel! :)
De sbrisolona is een typische zoetigheid uit de stad Mantua (Mantova op z'n Italiaans) in de streek Lombardia.
Het is een oud recept, men zegt uit 1600, uit de tijd dat voedsel bewaren nog moeilijk was (niet iedereen had zo'n mooie koelvriescombinatie zoals vandaag de dag...) en een droge, kruimelige "taart" ("torta" in het Italiaans) de perfecte oplossing was.
De sbrisolona kun je inderdaad wekenlang bewaren in een blikken trommel of goed verpakt in bakpapier.
Ik gebruik altijd biologische eieren en die zijn meestal kleiner dan gewone, dus heb ik drie eierdooers nodig. Als je grote eieren hebt, zijn twee dooiers genoeg.
Je eet deze koek in onregelmatige brokken ook omdat het erg moeilijk is om mooie, gelijkmatige stukken te snijden. En dat is ook haar charme, vind ik. :)
Sbrisolona (kruimelkoek uit Mantua)
Voor 10-12 personen
250 gr bloem
150 gr “fioretto” bloem (zeer fijne maïsmeel)
200 gr suiker
100 gr amandelmeel
70 gr blanke amandelen, geschaafd
30 gr hele bruine amandelen
200 gr zachte boter
3 eierdooiers
geraspte schil van 1 biologische citroen
Poedersuiker om te garneren
Zeef de twee soorten bloem in een grote kom en voeg suiker, blanke amandelen, amandelmeel en citroenrasp toe.
Meng alles goed door elkaar en voeg daarna de eierdooiers en de zachte boter, in stukjes gesneden, toe.
Meng alles samen met de handen e maak het “deeg” kruimelig met je vingers.
Het mengsel moet zeer kruimelig blijven en niet zacht en compact als echt deeg worden.
Verdeel het grove kruimeldeeg op een licht met boter ingevette anti-aanbak taartvorm: laat het over de bodem van de taartvorm vallen door het tussen je vingers als het ware te “verkruimelen”.
Druk zachtjes met je vingers om het deeg iets compacter te maken maar zonder alles plat te drukken (de bovenkant moet echt kruimelig blijven). Druk ook de hele bruine amandelen in het deeg.
Verwarm de oven voor op 180°C en bak voor circa 20-25 minuten of tot de sbrisolona mooi goudkleurig is geworden.
Serveer in brokken gegarneerd met poedersuiker.
Ik geloof niet echt in de Kerst. De kerstdagen zijn voor mij niets meer dan de zoveelste goede kans om samen te zijn met vrienden en familie en om ervan te genieten. Vreugdevolle momenten, elkaars gezelschap en veel goed eten, maar voor zoiets heb ik geen Kerst nodig, dat doe ik al het hele jaar door. :)
Dit jaar houd ik het heel simpel: een etentje met vrienden zonder poespas en pretenties. Iedereen bereidt iets en we eten allemaal samen, van tabbouleh tot risotto met worst. Geen echte specifieke Kerstgerechten, wel veel lekkers.
Mijn cursisten van de kookworkshop "Het menu voor de feestdagen", in tegendeel, zullen zeer waarschijnlijk minstens één van de gerechten bereiden, die we tijdens ons gezamenlijk koken hebben gemaakt, bijvoorbeeld deze rotolini tartufati con crema di ceci e porri.
Het recept komt oorspronkelijk uit een oude uitgave van het blad La Cucina Italiana en is heel lekker en makkelijk te maken: dunne frittata's (omeletjes) op smaak gebracht met truffelpasta en gevuld met roomkaas en ham, opgerold en geserveerd op een bedje van prei-kikkererwtencrème. Perfect als voorafje.
Hier het recept.
Rotolini tartufati con crema di ceci e porri
Voor 4-6 personen
Ingrediënten voor de rolletjes:
8 eiwitten
5 eierdooiers
2 eetlepels room
een bosje platte peterselie (geen krul), alleen de blaadjes
2 theelepels goede truffelpasta
zout en zwarte peper
boter om in te bakken
Snijd de peterselieblaadjes fijn.
Meng de eiwitten met eierdooiers, room, truffelpasta, fijngesneden peterselie, zout en peper. Klop lichtjes met een garde tot je een vloeibaar, egaal mengsel hebt. Laat het mengsel even rusten.
Doe een platte koekenpannetje met antiaanbaklaag op het vuur en vet het goed in met een beetje gesmolten boter (evt. met behulp van een keukenkwast). Doe ongeveer 3 eetlepels (of meer, als je een grote koekenpan hebt) mengsel in het pannetje en beweeg dit goed rond zodat het mengsel goed en dun verdeeld is. De pannenkoekjes moeten redelijk dun zijn.
Laat circa een halve minuut op niet al te hoog vuur bakken en draai dan de kleine pannenkoek om met behulp van een spatel. Bak dan voor nog ongeveer een halve minuut ook aan de andere kant.
Maak op deze manier verschillende frittata's tot het mengsel op is.
Ingrediënten voor de vulling:
300 gr roomkaas
150 gr gekookte ham in dunne plakjes
olijfolie
verse oregano
zout en zwarte peper
Meng de roomkaas met een paar eetlepels olijfolie, zout en peper. Smeer het mengsel niet al te dik over de pannenkoekjes, strooi er wat afgeritste oreganoblaadjes over en leg er een plakje gekookte ham bovenop. Vouw de randjes van de frittata's en rol deze op als cannelloni.
Snijd elke frittata in drie gelijke stukken en leg ze even in de koelkast onder plastic folie zodat ze niet droog worden.
Ingrediënten voor de crème:
300 gr prei
200 gr gekookte kikkererwten
olijfolie
½ glas droge witte wijn
verse oregano
zout en zwarte peper
Pureer de kikkererwten m.b.v. de mixer.
Was de prei, verwijder de harde buitenste bladeren en snijd in dikke rondjes.
Verwarm een laagje olijfolie in een koekenpan en voeg de gesneden prei. Smoor tot deze zacht en gaar is en blus af met de wijn. Laat de alcohol op zacht vuur verdampen en haal van het vuur.
Pureer daarna m.b.v. de mixer.
Voeg de preicrème aan de kikkererwtenpuree toe en meng alles verder.
Voeg zout en peper toe naar smaak plus een beetje heet water om de crème te verdunnen.
Serveer de rolletjes op een bedje van prei-kikkererwtencrème en garneer met verse oreganotakjes.
De kookworkshop van dit jaar met als thema "Het menu voor de feestdagen" heeft mijn cursisten bezig gehouden met zes verschillende gerechten waarvan deze primo piatto (eerste gang), een recept uit het decembereditie 2005 van het Italiaans blad "Sale e pepe" (een van mijn favorieten), dat ik iets naar mijn smaak heb aangepast.
Het zijn "cannelloni" die de vorm van een roos hebben doordat ze als spiraal opgerold worden.
Moeilijk om uit te leggen hoe je ze maakt, kijk naar de foto's en je snapt beter hoe het gaat. :)
De vulling is gemaakt met kleine, verse artisjokken (volgens mij kwamen deze uit Puglia, ik herken ze omdat ze geen stekels hebben zoals de pugliesi waar ik mee opgegroeid ben). Ik ben heel blij dat ik ze gevonden heb want niets is beter dan deze prachtige kleine bloemen die praktisch geen hooi hebben en die ook heerlijk zijn als je ze rauw eet, bijvoorbeeld dungesneden in de salade.
De kleine artisjokken zijn mijn lievelingsgroente en rauw vind ik die echt op hun best.
Hier worden ze eerst voor een deel gekookt en dan gepureerd en deels gebakken in olijfolie met knoflook als garnering bij de pasta.
Als je geen verse vindt, probeer met diepvries of uit blik maar het resultaat is niet hetzelfde als met verse.
Deze artisjokken, prachtig en écht vers, heb ik gevonden bij groentenboer Wessels aan de Koninginneweg 241 in Amsterdam, een fantastische winkel waar ze produkten van de allerbeste kwaliteit verkopen. Voor 99 cent per stuk, wat ook niet verkeerd is.
Cannelloni a spirale con carciofi e patate al timo
Voor 4-6 personen
Ingrediënten:
Basisrecept voor pastadeeg:
200 gr. harde tarwebloem
200 gr. patentbloem of Italiaanse bloem type “00”
4 eieren
zout
een beetje bloem voor het werkvlak
Maak een bergje harde tarwemeel en bloem op het werkvlak. Druk een kuiltje in het midden en doe daar een snufje zout en de eieren in. Meng alles door elkaar tot er een grof deeg ontstaat.
Kneed dit in ca. 10-15 min tot een soepel en egaal deeg. Als het deeg niet elastisch genoeg is (te droog, dus), voeg een klein beetje water toe. Het deeg hoort niet plakkerig te zijn. Als het plakt, voeg een beetje meel toe en verwerk dit in het deeg door goed te kneden tot de juiste consistentie (stevig, elastisch en niet plakkerig). Laat het deeg, gewikkeld in plastic folie, circa 30 minuten rusten.
Voor de vulling en de saus:
300 gr kruimige aardappelen
6-8 artisjokkenharten, vers of diepvries/blik
3 lente-uitjes
2 eieren
40 gr geraspte Parmezaanse kaas
2 tenen knoflook
200 gr boter
een bosje verse tijm
olijfolie extra vergine
zout en zwarte peper
Kook de aardappelen met de schil zodat ze niet teveel water absorberen Schil ze en pureer/prak ze (als je een aardappelpers gebruikt kunnen ze er ook in met de schil, deze blijft in de pers).
Snijd zes schoongemaakte artisjokken in stukken en gaar ze voor circa 8 minuten in kokend water (alleen de verse, die uit blik kunnen zo worden gepureerd) tot ze zacht zijn. Artisjokken uit blik hoeven niet te worden gekookt. Pureer ze daarna m.b.v. de mixer.
Snijd de lente-uitjes fijn en bak ze in een beetje olijfolie tot ze zacht en gaar zijn. Als het nodig is, snijd ze verder en meng ze met de aardappelen, de twee resterende eieren, een handjevol tijmblaadjes, de Parmezaanse kaas en de gepureerde artisjokken.
Breng goed op smaak met zout en peper.
Snijd de resterende artisjokharten in partjes en bak ze gaar in een bodempje olijfolie met het fijngesneden knoflook en een beetje zout en peper.
PASTA MAKEN: Bestuif het werkvlak met bloem, verdeel het deeg in gelijke stukken en rol het uit met behulp van de pastamachine.
Maak lange, platte deeglappen, snijd ze in rechthoeken van circa 10x15 cm (hoogte - lengte) en leg ze op het met bloem bestoven werkvlak. Kwast ze in met een beetje geklopt ei zodat ze straks beter plakken.
TIP: voordat je het deeg uitrolt en snijdt moet de vulling klaar zijn, anders wordt het deeg droog.
Gebruik een spuitzak om een “worstje” vulling in het midden van de pastavellen te plaatsen. Vouw de pastavellen (verwijder zoveel mogelijk lucht voordat je ze dichtmaakt anders gaan ze heel bol worden tijdens het koken en kunnen mogelijk opengaan) en druk ze goed dicht. Maak een mooi kartelrandje m.b.v. een pastasnijder (tandwieltje).
Rol deze lange cannelloni op in de vorm van spiraaltjes, druk de randjes aan begin en einde samen zodat ze de spiraalvorm behouden en leg ze op een met bloem bestoven dienblad.
Maak intussen de saus door de boter in een pannetje te laten smelten met een handjevol afgeritste tijmblaadjes.
Kook de cannelloni circa 5 minuten in kokend gezouten water, haal ze voorzichtig eruit met een tang en een schuimspaan en serveer met de boter-tijmsaus, de gebakken artisjokken en versgeraspte Parmezaanse kaas.
Ook de steeltjes van de kleine artisjokken worden schoongemaakt en meegekookt.
Het vullen van de cannelloni
Goed dicht maken...
Roosjes :)
Karin Luiten van Koken met Karin heeft foodblooggers en journalisten opgeroepen om mee te doen aan haar Nationale Antipakjesavond op 4 december.
Haar boodschap is: in plaats van kant-en-klare produkten te eten, maak zelf iets op 4 december! Het is net zo makkelijk en veel lekkerder.
Ik kan het alleen maar met haar eens zijn: zelf koken kan snel, simpel en heel smakelijk zijn.
Neem bijvoorbeeld deze soep. Klaar in een handomdraai (broccoli en wortelen worden heel snel gaar), romig zonder toevoeging van wat dan ook, superlekker en ook nog heel goedkoop (het is gemaakt met een broccolistronk, iets dat heel veel mensen weggoien als ze de roosjes ervan hebben gehaald).
Voor het gemak gebruik ik wel bouillon uit blokje, maar dan wel van de reformwinkel, dus zonder glutamaat (smaakversterker).
Crema di broccoli e carote alle erbe
Ingredienten voor 2 personen
1 grote broccolistronk zonder roosjes (circa 300 gr)
2 middelgrote wortelen
2 knoflooktenen
1 kleine ui
1 laurierblad
1 kleine prei
1 bosje verse tijm
1 bouillonblokje (kip of vegetarisch)
1 snufje pikante paprikapoeder
water
extra vergine olijfolie
zwarte peper
Fruit de fijngesneden ui en knoflook in een bodempje olijfolie.
Voeg de groente toe, gesneden in grove stukken, 1 liter water, een bouillonblokje, wat tijmblaadjes en laurier.
Zodra de groenten gaar zijn, voeg zout naar smaak en paprika toe, verwijder het laurierblaadje en pureer met de staafmixer tot de soep romig wordt. Voeg eventueel een beetje heet water als de soep te dik is.
Maak af met een beetje olijfolie, zwarte peper en verse tijm.
Ik heb me altijd gevraagd waarom bio kipfilet zo onwijs duur is, vooral vergeleken met gewone kipfilet.
Ik koop sowieso biologisch vlees, wat de prijs dan ook is (liever minder vaak vlees van goede kwaliteit dan iedere dag goedkope kiloknallertroep zonder smaak en bovendien slecht voor mij én voor de dieren).
Kipfilet koop ik alleen als ik er écht zin in heb want ik vind het belachelijk dat het zoveel meer geld kost vergeleken met de niet-bio versie. En dat terwijl er zoveel andere lekkere soorten vlees bestaan.
Nu weet ik in ieder geval wel waarom de prijs zo hoog is dankzij dit knap staaltje journalistiek van Goudzoekers op de VPRO: de supermarkten verkopen alleen filets omdat "de consumenten de andere delen van het dier - denk aan dijen, vleugels enz - niet willen kopen doordat ze te groot zijn en niet in de pan passen". Dat is tenminste zo'n beetje wat de dame van de Jumbo in het filmpje zegt.
Sorry hoor, maar er zijn wel allerlei manieren om kip te bereiden dan alleen in de pan, bijvoorbeeld in ovenschalen waar de iets grotere kippenpoten - het is geen dinosaurus, alleen een biologisch kippetje - wel in passen.
Afin, flauwekul tot en met om waarschijnlijk allerlei economische belangen te dekken en te rechtvaardigen. Bijvoorbeeld het feit dat heel veel mensen niet weten wat ze moeten doen met een stuk kip, dat geen filet is. Verkoop dan biologische kippendijen met een mooi, simpel recept gedrukt op de verpakking zodat mensen niet alleen gevoed maar ook opgevoed worden in het eten van iets dat "avontuurlijker" is en straks vaker erom vragen. En laat op TV advertenties zien met "het meest veelzijdige stukje vlees" waar mensen werkelijk iets anders voorgeschoteld krijgen dan kipfilet, kipschnitzel (waar denken ze dan dat snitzel mee gemaakt wordt???), poten en drumsticks (ook precies hetzelfde met twee verschillende namen).
Maar goed, welke supermarktketen wil de risico lopen om in het begin veel onverkochte biologische kippenpoten in de winkels te hebben liggen? Niet dat dat perse gaat gebeuren als de consument tijdig voorgelicht wordt in het gebruiken van stukken vlees, die zij/hij nooit eerder heeft gekocht en bereid.
Het wordt tijd dat de gemiddelde vleeseter iets gevarieerder en "gedurfder" gaat eten en niet alleen kipfilet. Dat trouwens wat mij betreft lang niet het lekkerst stukje van een kip is want ik vind poten en dijen veel lekkerder smaken en duidelijk malser.
In biologische winkels vind je wél andere stukken dan filets, ook al is het niet veel (poten en zo). Maar goed, beter dan niets.
Als alle biokipeters onder ons in de gewone winkel om meer non-filetachtige delen van de kip vragen maar dan in biologische versie (je kunt mijn "pneumatische boorhamertechniek" proberen***) dan hebben we kans dat er niet zoveel kip wordt weggegooid of voor niets verkocht én - nog een pluspunt - dat de prijs van filet lager wordt.
Dus mijn oproep aan de foodbloggers onder ons is: zet minstens één kiprecept op je weblog, en dan eentje die geen filet bevat, wel andere delen van de kip.
In mijn volgende post zal ik mijn kippendijen met peperonata (Italiaanse paprikastoofschotel) plaatsen.
***Een techniek die door mij toegepast wordt in de winkels en bij de groothandels waar ik regelmatig kom: ik vraag doodleuk IEDERE keer dat ik er ben, het liefst aan verschillende medewerkers en alsof het de eerste keer is, of ze iets hebben dat ze normaal gesproken NIET hebben totdat op een bepaalde moment de winkelier denkt dat er veel vraag is en dat wat ik graag wil aan zijn/haar assortiment toevoegt. Het werkt niet altijd maar het is wel de moeite waard. Als er geen vraag is, is er geen aanbod en het is dus een kwestie van vraag creëren. Hetzelfde geldt voor andere produkten die niet in alle winkels te vinden zijn, bijvoorbeeld bijzondere Italiaanse kazen e.d. die ik bij de groothandel koop. Ik gebruik ze wel in mijn workshops (en geef ook indicaties voor alternatieve produkten) zodat mijn cursisten in de winkels er om vragen en dus vraag creëren.
In kleinere winkels met weinig personeel loop je natuurlijk de risico dat ze denken dat je niet helemaal tof bent want je blijft iedere keer hetzelfde vragen. ;)
Met dank aan Dirk van Sambeek voor het doorsturen van de Goudzoekers link.
Laatste reacties